Palestina ‘voor en na’
Tegentijd 0-nummer Juni 2010
Uitgave van het Brussels Brecht-Eislerkoor
De
Palestinareis ligt, wanneer je dit leest, alweer zo’n 8 maanden achter
ons. De reis heeft diepe indrukken nagelaten en heeft het koor in een
nieuwe dynamiek gebracht met een nieuwe ‘drive’ om de wereld een stukje
beter te maken (verander de wereld: hij heeft het nodig, weten we van
onze inspirator B. Brecht) en nieuwe acties.
De
reis bracht nieuw engagement met zich mee dat zich vertaalde in vurige
getuigenissen en boeiende gesprekken. Er was eerst en vooral in
februari de infoavond rond Palestina die ronduit een overweldigend
succes was, niet alleen in de opkomst, maar ook in de samenwerking
tussen de Palestinareizigers en de koorleden die niet deelnamen aan de
reis.
Er
was onze bijdrage in ‘De Markten’, ook nog in de maand februari. Die
avond werd georganiseerd door de groep 'Opstaan' in de reeks 'de
donderdagen van de politiek’. We hebben daar een boeiende getuigenis
gehoord van Bert De Belder, een dokter die sprak vanuit ‘Intal’ en die
al ettelijke malen in Gaza en de Westbank was.
Hij
vertelde over de situatie in Gaza tijdens en vlak na de aanval door
Israël in december 2008. In maart was er dan de infonamiddag in ’t
Elzenhof, waar er een kleine, slechts matige opkomst was. Diezelfde
namiddag werden er ook al plannen gemaakt voor een nieuwe reis naar
Palestina, waarbij er voorrang zal gegeven worden aan enkele culturele
en emancipatorische projecten. We vonden bijvoorbeeld een stempedagoge
die kinderen en volwassenen aan het zingen brengt, ondanks de culturele
vooroordelen tegenover zingen. Het is namelijk zo dat vrouwen niet
aangemoedigd worden tot zingen omdat hoge stemmen geassocieerd worden
met vrouwelijkheid en verleidelijk zijn.
En
er wordt niet enkel gezongen voor Palestina, er kan ook gefietst worden
om aandacht te vragen voor de Palestijnse kwestie. Zo was er op 29 mei
‘Via Velo Palestina’. Er werd gefietst ter bekendmaking van de
BDS-campagne. Deze campagne staat voor Boycot, Desinvestering en
Sancties. Deze boycot wordt gezien als één van de (weinige)
mogelijkheden die er zijn om druk uit te oefenen op Israël om de
bezettingspolitiek te beëindigen. De Palestijnen zelf geloven ook in
het nut van sancties.
Nemen
we bijvoorbeeld Mustafa Barghouti, een onafhankelijk Palestijns
politicus, van de 'derde lijn', of de Israëli Michael Warschawski, die
actief is in het Alternative Information Center, beiden riepen op voor
de BDS-campagne.
De
fietsers voor Palestina fietsten door verschillende Brusselse gemeentes
en er werd op de stopplaatsen getracht mensen te overtuigen van het nut
van een boycot tegen producten die geproduceerd worden in Israël.
Hiervoor werd de plaatselijke markt aangedaan en werden er flyers
uitgedeeld die een woordje uitleg geven over de producten en diensten
die deel uitmaken van de boycotactie. Rond vier uur ‘landden’ dan een
50-tal fietsers op Flageyplein waar ze verwelkomd werden door vrienden
en sympathisanten en natuurlijk … de leden van ons eigen koor.
Na
het inzingen in de inkomhal van het plaatselijke bankkantoor werden we
overvallen door een stevige plensbui. Enkele creatieve geesten kwamen
op het idee om te gaan zingen onder de luifel van de tramhalte, waar
altijd wel volk staat te wachten en waar we dus ook menige nieuwsgierige
toehoorders hadden. We brachten er een erg gesmaakte ‘temps des
cerises’, waarmee meteen aangetoond is dat mooi en romantisch ook een
boodschap kan overbrengen (ik vrees dat mij nu de banbliksems van
Eislerfans boven het hoofd hangt).
Erg
aangrijpend ook was de getuigenis van Asma El Mourabiti, zus van Fatima
Mourabiti die deelnam aan de ‘Freedom Flotilla’, het scheepsconvooi dat
goederen bracht naar Gaza en op 31 mei aangevallen werd door het
Israëlische leger. Tijdens deze raid vielen 9 dodelijke slachtoffers en
raakten velen verwond door granaatscherven. De vrees die Asma
uitdrukte werd dus spijtig genoeg bewaarheid. Naar aanleiding van deze
Israëlische aanval op de schepen waren er verschillende protestacties op
1,2,3 en 4 juni en waaraan ook enkele koorleden deelnamen.
Wanneer
je dit leest is waarschijnlijk ook de getuigenis in Hasselt achter de
rug. We zongen en getuigden op dinsdag 1 juni voor Omroerkoor in
Hasselt in het Vrijzinnig Ontmoetingscentrum. Er werd in Hasselt tevens
een oproep gelanceerd voor deelname aan een volgende Palestinareis om
er een vervolg te brengen van het zingen aan de Check Points. En dan
ligt er nog een getuigenis in het Mechelse in het verschiet. Op 5
september wordt er voorlopig voor de laatste maal een getuigenis
geleverd bij de medewerkers van de wereldwinkel van Mechelen.
2010
mag wat mij betreft uitgeroepen worden tot het meest actieve van het
laatste decennium en dan heb ik niet echt over een jaar met een echte
koorproductie, maar een jaar waarin de ‘randactiviteiten’ enorm aanwezig
waren. Een jaar waarin we er stevig tegenaan gegaan zijn, in de
nazindering van onze productie ‘The Shouting Fence’.
En Morgen ?
En
wat biedt de toekomst nog met betrekking tot Palestina ?
Waarschijnlijk komt er een nieuwe reis naar de Westelijke Jordaanoever
in het voorjaar van 2011. Ik geef in dit verband alvast graag enkele
ideetjes mee.
Waarom
treden we niet in de sporen van Marion Haak* die als koorlerares voor
de Barenboim-Said Stichting naar Palestina trok ? Ze richtte koren op
in Ramallah, in het vluchtelingenkamp Balata en in de dorpen eromheen.
In totaal werkte ze met meer dan 150 kinderen. Er is nagenoeg geen
muziekonderricht in Palestina, er wordt geen muziek onderwezen in het
onderwijs en er bestaan geen muziekacademies. Muziek wordt gezien als
iets met een vrolijk en feestelijk karakter en er is nu éénmaal weinig
reden tot feesten in het bezette en zwaar belaagde Palestina. Het hoeft
niet gezegd dat dit nog meer geldt voor de mensen die wonen in de
Gazastrook dan voor de mensen die wonen op de Westelijke Jordaanoever.
Er is dan ook nog een groot verschil tussen de situatie in Ramallah en
de rest van het gebied. In Ramallah is er een rijk cultureel leven,
vaak onder impuls en steun van buitenlandse organisaties. Daardoor
hebben muziekgroepjes en dansgezelschappen de kans om zich te
ontwikkelen.
Marion
Haak ging aan de slag met groepen kinderen en liet hen zingen. En
ondanks de aanvankelijke weerstand van de omgeving tegen dit project
bloeiden de kinderen open onder impuls van hun gedreven leerkracht.
Maar het is moeilijk om diegenen te bereiken die leven in de meest
ellendige omstandigheden zoals deze die leven in de
vluchtelingenkampen. Het accent ligt daar immers op overleven en er is
weinig ruimte voor kunst en cultuur, laat staan dat men zich zou
investeren in zo iets luchtigs als zingen.
Zou
het mogelijk zijn om deze koren op te zoeken en samen met hen iets op
touw te zetten? Ik wil het alvast meegeven met Cathy en Lieve, de
coördinatoren van de volgende reis.
Katlijn (en Cathy voor de foto's)
*Lees over het korenproject van Marion Haak in Stemband, het tijdschrift van Koor en Stem, #5
Geen opmerkingen:
Een reactie posten